Zoet vs. Pikant #8

Wednesday 04 September | Door:

Priscilla van Wijnigem

ZOET

‘’We tasten elkaar langzaam af en ik liet mijn hand een weg vinden naar zijn broek. Het stof zat in de weg, maar ik voelde duidelijk een harde bobbel ontstaan… Hij kreunde van mijn aanraking.’’ Lees hoe het pikante verhaal van Jessy en Anders afloopt op DARK

De zon begon nu echt kracht te krijgen, ik voel hoe hij brandt op mijn rug terwijl ik over het strand terugloop naar het hostel waar ik gisteren ben aangekomen. Het was echt een idyllische plek om een lekkere ochtendduik te nemen. Zoveel rust had ik niet vaak meegemaakt, ik geniet hier zo van. Echt een klein stukje paradijs… Even kijk ik naar een verderop gelegen heuvel en ik moet stiekem een beetje lachen. Het leven is zoveel makkelijker wanneer je alleen maar kan genieten. Ook met én van hem… Zou hij al wakker zijn? 

1 DAG EERDER 
Ik had al eerder, een van de eerste dagen van mijn reis, over dit hostel gehoord van andere backpackers. Je moest tijdens eb naar een soort eiland lopen wat niet bereikbaar was wanneer het hoogtij was, en dan moest je bij een grote boom met ‘ezels bordje’ wachten tot er een man met kar en wagen kwam. Dus ik stond daar uiteindelijk een beetje vertwijfeld met een paar anderen reizigers te wachten en inderdaad, na een half uur kwam er een mannetje met ezel. Hij kon geen Engels maar ‘’hostel?’’ begreep hij en wuifde dat we onze rugtassen moesten neerleggen. 

Het voelde als een mega avontuur waar ik maar al te graag aan begon. Dit had ik nodig na al het werken van dit jaar. Ik moest even helemaal ontspannen en even alles loslaten. Ik was al te lang niet op vakantie geweest. Mijn bestemming nu was een afgelegen hostel wat aan natuurbehoud deed, normaal bleef ik op elke locatie maar een paar nachtjes maar hier was ik van plan iets langer te blijven. Ik kon hier waarschijnlijk echt tot rust komen en een handje helpen bij het schildpaddenreservaat. Nadat de andere vier backpackers en ik onze backpacks op het karretje hadden gelegd, volgde het mannetje te voet. Een van de gasten die meeliep kon redelijk Spaans en vertaalde voor mij en de rest dat het ongeveer drie kwartier lopen was. Gelukkig was het op een langzaam tempo (lees slakkentempo) want het was enorm heet. Dat we door een soort palmbomenbos liepen maakte niet uit, het zweet druppelde langs mijn voorhoofd. Ik besloot al vrienden onderweg te maken, het waren drie Zweedse meiden en één Israëliër. Zij kwamen vanuit het zuiden richting het noorden en mijn plan was van Noord naar Zuid, dus ik ontving een aantal goede tips voor het vervolg van mijn reis. Na veertig minuten gezellig lopen en kennismaken zagen we het: een klein wit gebouw en allemaal verschillende hutjes op het strand. Toen wist ik al zeker: hier ga ik het naar mijn zin hebben. 

Een van de vrouwen van het hostel, klein met lange donkere haren en hippie kleding aan, liet ons het terrein zien en gaf direct aan welke hut voor wie was. Ze sprak wat gebrekkig Engels maar het was duidelijk genoeg. Wat een lieve vrouw, ik voelde mij gelijk zo welkom! Ik sliep dus in een gemengde dorm van vier en werd naar de andere kant van het terrein gestuurd. Ik zei de meiden die ik net had leren kennen gedag en bracht mijn spullen naar mijn nieuw toegewezen slaapplek. Ik had afgesproken met ze om een biertje te drinken wanneer iedereen was gesetteld. Ik liep met mijn backpack over het strand richting mijn slaapplek voor de komende dagen. Ik liep door het zand en genoot van het briesje dat ik vanuit de zee voelde. Het moment dat ik mijn hutje, nummer 4, wilde betreden liep er een lange, slanke, zon gebruinde man uit. Oef, wat verschijning. Zijn haar was iets langer en hij had geen shirt aan - iets wat ik in deze hitte gelijk begreep. Hierdoor zag je wel dat hij iets aan sport deed… en van tatoeages hield… zou het een surfer zijn? Hij keek mij aan met zijn lichtbruine ogen en glimlachte toen ik langs hem naar binnen liep. Mijn maag maakte een draaiende beweging en ik moest letterlijk naar adem happen. Iets te verlegen zei ik: ‘’hoi’’ en keek niet om toen ik in het hutje was. Ik voelde wel zijn blik in mijn rug en deed maar alsof ik niets merkte. 

Gelukkig was ik al snel weer afgeleid: wat een leuk hutje! Boven elk bed hing een klein schoolbordje met een naam erop, ik zag dus gelijk dat het meest rechter bed van mij was! Ze hadden mijn naam wel verkeerd gespeld: Jesse stond er, ik veegde de ‘’e’’ weg en veranderde dat in een ‘’y’’. ‘’Jessy’’ stond er. Tevreden legde ik mijn spullen weg en maakte alvast mijn bed op, scheelde dat vanavond in het donker weer. Toen ik klaar was keek ik stiekem wat rond, er waren nog drie bedden, allemaal in een eigen hoek met klamboe. ‘’Anders’’, ‘’Anthony’’ en ‘’Sarah’’ zag ik boven de andere bedden hangen. Ik gokte dat die gast die ik net zag Anthony moest zijn, Anders was meer een Scandinavische naam… Dacht ik. Die gast leek me meer een Amerikaan… Ondertussen trok ik mijn badpak aan en deed er een spijkerbroekje overheen aan. Met mijn waterfles en tasje liep ik via de branding naar het hoofdgebouw. Wat heerlijk, een hostel zo dicht op het water. De golven knalden tegen het zandstrand aan wat een heerlijk geluid maakte. Toen ik in de buurt kwam zag ik de meiden die ik eerder had ontmoet ook zitten. Glimlachend sloot ik me bij hen aan.  

‘’Everything set?’’ vroeg een van de meiden lachend. Ik reageerde dat ik ook even was bijgekomen van de reis en gesetteld was. Zij bestelden een biertje en ik deed met ze mee. Het was in de schaduw van het gebouw goed te doen op het terras! Omdat het zo afgelegen was, hadden ze een klein menu voor de backpackers, alles kwam uit eigen moestuin en uit de regio. Alles vegetarisch, zelfs bijna alles vegan. Zelf eet ik alles, maar kies negen van de tien keer toch vegetarisch. Ik bestelde die middag samen met mijn nieuwe Zweedse vriendinnen een soort papaya salade, die was goddelijk lekker! Wat een lekkere manier om te wennen aan mijn nieuwe locatie!

Hier ging de zon onder rond een uur of zes dus rond een uur of vier, toen de zon al wat zakte richting horizon, kwamen er een paar mensen van het hostel langs. Of wij ook wilde meedoen aan het dagelijkse strandvolleybal toernooi. Ik had daar wel zin in en sloot me enthousiast aan terwijl de Zweedse chicks aangaven even uit te gaan rusten. Prima, kon ik gelijk meer mensen ontmoeten. Terwijl ik met de gasten mee liep zag ik daar mijn dorm-genoot! De knappe jongen, Anthony (of misschien toch Anders?). Gelijk heel blij met mijn keuze, sloot ik mij aan bij de rest en stelde mij voor. Ik werd ingedeeld in de tweede groep, ik was nu dus officieel tegenstander van de knappe gast… Ik heb meer ervaring in beachvolley dus was wel klaar om mijn skills even te laten zien! De regels werden nog even een keer uitgelegd en het eerste potje werd gespeeld. Je rouleert van plek om iedereen een goede kans te geven, voor mij betekende dit dat ik achterin moest beginnen. Hier maakte ik al vrij snel mijn eerste mooie save. Ha! Mijn team moedige mij aan en ik zie mijn knappe kamergenoot ook klappen. Mooi, heeft hij mijn goede move gezien, denk ik tevreden. Op het veld is hij nu aan de beurt om te beginnen, vlak voordat hij zijn bal wegslaat roept iemand hem: ‘’Anders, make this one memorable!’’ 

Aha, hij heet dus toch Anders, zou hij dan toch Scandinavisch zijn? Ik kijk naar hem terwijl hij een beetje cool doet en wuift naar zijn mattie. ‘’Got it, mate!’’ hoor ik hem met een hele lekkere, lage stem zeggen. Oef. Even ben ik uit mijn concentratie maar wanneer een van mijn teamgenoten de bal mijn richting op slaat, mep ik deze keihard over het net. Yes! Weer een punt voor mijn team. Ha, ‘die voor je’ denk ik stiekem en ik krijg voldaan een applaus van mijn team. Uiteindelijk winnen wij het spel en als beloning krijgen wij allemaal een gratis drankje. Wanneer ik deze heb geïnd en plaatsneem op een bankje bij het strand kijk ik naar de ondergaande zon terwijl ik sip van mijn biertje. Wat een heerlijke plek… 

Wanneer de zon uiteindelijk helemaal onder is loop ik terug naar het hoofdgebouw, ik heb honger en bestel een veggieburger. Ik sluit mij wederom aan bij mijn nieuwe vriendinnen die ondertussen een grotere groep hebben verzameld. Een paar Amerikanen en Anders… Ik zeg iedereen blij gedag en ga zitten aan de grote tafel. Tot mijn blijdschap is er alleen plek tegenover Anders, waardoor ik een goede reden heb om naar hem te kijken en om met hem te kletsen. Hij glimlacht even naar mij voordat hij vroeg of ik mee deed. Weer die lage stem, ik kreeg er direct kippenvel van. Ze wilden net een kaartspel gaan spelen en ik besloot mee te doen. Stiekem kon het mij niets schelen, ik zou met alle spellen meedoen - domweg omdat ik hem wilde leren kennen. Het gekozen spel was ‘Horserace’, een soort drankspel waar je wedjes legt op een paard (de Azen). Ik bekeek hem onder genot van een biertje, tijdens het spel. Hij had zijn haar in een knot bovenop zijn hoofd en had een verwassen, kapot shirt aan. Hoewel het misschien eruit zag alsof het hem absoluut niets kon schelen, stond het hem geweldig. Nu ik hem ook beter kon bekijken, zag ik dat hij echt super bruin was van de zon. Sexy… Je zag ook zijn lachrimpels om zijn ogen… 

Hem spreken ging niet gemakkelijk tijdens het spel maar ik genoot van het kijken naar hem en ik had het idee dat hij ook van mij genoot… hij lachte af en toe lang naar mij. Dit vond een van die Zweedse chicks, Mari, niet heel leuk - jaloers kind. Ze probeerde in het Zweeds (Verrassing! Het bleek een Fin die Zweeds kon) tegen hem te praten, maar hij praatte stug Engels door. Alsof hij de rest (en hiermee hoopte ik gewoon: mij) wilde blijven betrekken. Of misschien was zijn Zweeds niet zó goed. Ze bleef hem bestoken met vragen en reageerde overdreven leuk op zijn antwoorden… irritant wijf. 

Ik merkte dat ik haar direct minder leuk vond, al is dat een beetje lullig. Dat resulteerde in het feit dat ik met iedereen een praatje maakte, behalve haar. Niet eens vervelend bedoeld maar ik kon haar gewoon niet meer uitstaan. Sowieso kinderachtig gedrag van mij, ik wilde zijn aandacht en wilde hem niet met haar delen. Zeker niet wanneer zij zijn aandacht opeiste in plaats van kreeg. 

Het was al laat toen er ineens een van de eigenaren snel kwam aangerend. 

‘’The Tortuga’s are hatching!’’ Hij bleef even staan en kijk naar onze tafel. ‘’You guys wanna help set them free in the ocean?’’ 

Wauw! Ik wist dat ze hier schildpaddeneieren lieten broeden en vervolgens naar de zee hielpen, maar was er niet vanuit gegaan dat ik dat zou meemaken! Laat staan op mijn eerste avond. Ik stond op en zag in mijn ooghoek dat Anders ook gelijk opstond. Zou hij staan omdat ik stond? 

Ik liep samen met een groepje richting de zee, het was echt pikkedonker. Zo donker dat je echt veel sterren zag. Meer dan ik er ooit eerder had gezien; je zag zelfs -wanneer je echt goed keek- de melkweg… Terwijl ik meeliep kwam Anders naast mij lopen. 

‘’Ever seen this before?’’ Vroeg hij. Mijn maag draaide om, hij wilde met mij kletsen! Hij had een leuk accent. Ik wist dat het Fins moest zijn maar kon dat niet zo plaatsen. 

‘’No, this will be my first time! I’m so excited!’’ Ik kon door mijn oprechte enthousiasme een klein sprongetje niet onderdrukken. Hij moest lachen en vertelde mij dat ze hier op het strand vaak wandelingen maken om te kijken of er net schildpadden eieren hadden gelegd. Wanneer dit zo was, groeven ze die snel op. Dit, om te voorkomen dat de eieren in handen van stropers zouden vallen, die de eitjes verkochten aan restaurantjes in de regio. Door ze opnieuw te begraven op een beveiligd stukje strand, konden de kleintjes in alle rust uitkomen. Maar omdat het een beveiligd stukje is, kunnen ze er natuurlijk niet uit! Daarom gingen we ze vrijlaten aangezien er weer een batch was uitgekomen. 

‘’Did you bring your phone?’’ vroeg hij. Ik knikte - hopend dat hij meer ging vertellen want ik vond het heerlijk om naar hem te luisteren. Gelukkig ging hij verder: mocht ik foto’s of filmpjes willen maken, moest ik mijn flitser uitzetten. Het is namelijk zo dat schildpadden het licht volgen, overdag natuurlijk de zon, richting het water als een soort navigatie. Dit stukje lopen is ook nodig dat zij weten waar ze zijn, schildpadden leggen namelijk eitjes op hetzelfde strand als waar zij zelf zijn uitgekomen! Dus, de man van het hostel ging met een felle zaklamp schijnen om de honderden kleintjes een weg te wijzen. Een aantal meter voor het water zette hij de bak neer en scheen met zijn lamp. En warempel, de kleintjes volgden direct het licht richting water! 

Ik keek lachend toe en genoot van het mooie tafereel: kleine tortugas die moeilijk ‘tijgerden’ naar het water. Zo cute! 

Wanneer alle kleintjes te water zijn lopen we terug. Maar voordat we in de buurt kwamen van onze hostel, vroeg Anders of ik een klein stukje mee wilde lopen. Verderop zou je volgens hem waanzinnig uitzicht hebben. Hij wees naar een iets hoger gelegen stukje verder op. Direct blij met het feit dat we echt even alleen zouden zijn en ik de blikken van Mari kon missen, stemde ik in. Het was een hele warme avond. Ik liep nog steeds alleen in badpak en korte broek, wat nog steeds voldoende kleding was qua temperatuur. Na een paar minuutjes lopen kwamen we bovenaan de kleine heuvel. Hij ging liggen op een open stuk midden in het zand. Ik volgde hem en ging naast hem liggen, expres iets te dichtbij. Zodra ik op mijn rug lag keek ik naar de hemel. Onwijs veel sterren, nog meer dan dat ik net zag. Ik liet mijn verbazing hoorbaar merken. Verderop zag ik laag de maan, een sikkeltje, fel aanwezig op de prachtige nachthemel. Wat een heerlijke plek. Het was stil, op de klotsende golven van de zee na. Hij draaide half op zijn zij richting mij. Toevallig weet ik het een en ander van sterren en legde hem wat uit over de betekenis van de verschillende kleuren, dat deze afkomstig zijn van het materiaal waar de ster uit bestond. 

Bijna uit het niets, terwijl ik nog wat vertelde over de verschillende materialen, kwam hij wat omhoog, leunend op zijn elleboog. Langzaam draaide hij naar mij toe en voordat ik mijn zin af kon maken: zoende hij mij. Hij begon langzaam en met zijn vrije hand streelde hij mijn wang terwijl hij steeds dichter naar mij toe draaide. Langzaam zonken we weg in een heftige, gepassioneerde zoen. We tastten elkaar langzaam af en ik liet mijn hand een weg vinden naar zijn broek. Het stof zat in de weg, maar ik voelde duidelijk een harde bobbel ontstaan… Hij kreunde van mijn aanraking. 


Lees lustig het verhaal verder op PIKANT!

Reacties

Reacties (0)