Zoet vs. Pikant #7

woensdag 21 augustus | Door:

Priscilla van Wijnigem

Zoet lees je hier. Wil je meer? Ga naar Pikant

ZOET 

''Mijn bloes rukte hij van mijn borst af en met een stoot kwam hij bij mij binnen. Ik kreunde van zijn kracht. Knopen hoorde ik rollen over de vloer. '' Deel 2 van dit verhaal, lees je op DARK.

Ik kende hem al mijn hele leven, of naja, mijn leven vanaf de basisschool. Vroeger zat hij als pestkop achter mij in de klas. Wanneer hij de kans kreeg trok hij aan mijn haren of tikte mij plagerig op mijn schouder. Toen riep iedereen: meisjes plagen is kusjes vragen. Maar ik wist niet dat dit pas jaren later in mijn leven echt zo zou zijn. Waarschijnlijk had ik hem al ruim tien jaar niet gezien, hij was niet op de reünie geweest van de basisschool (alleen een paar meiden waren er, waaronder mijn beste vriendin en ik). Persoonlijk vond ik het niet zo erg dat er bijna niemand was, maar hem had ik wel weer graag willen zien. Onze paden bleven elkaar telkens net niet kruisen. Afgelopen kerst nog zag ik op zijn instagram een foto dat hij in de kroeg was waar ik letterlijk de avond ervoor nog met vriendinnen uit mijn oude stad was geweest. Nooit had ik er echt goed of lang over nagedacht, we spraken elkaar niet dus dan heb je ook niets te missen. Simpel. Tot ik hem gisteren zag in Zwolle. Heel random, hij gaf aan in Utrecht te wonen. Ik woon in Amsterdam dus het was heel apart om hem in een andere stad tegen het lijf te lopen. Zeker op de desbetreffende parkeerplaats. Stiekem geloof ik een beetje in het lot, dat het al wel een deel bepaald is met wie je eindigt. Nooit gedacht dat hij dat misschien wel zou zijn. 

Ik had net met een potentiële opdrachtgever gesproken en toen ik terug liep naar mijn auto op het 3e dek, zag ik zijn bruine haren. Langer dan stekels maar niet lang genoeg om achter zijn oren te kunnen. Er zat net als vroeger een beetje slag in. Ik herkende hem niet direct - het was natuurlijk heel lang geleden dat ik hem voor het laatst in het echt had gezien. Toen hij in wilde stappen en met zijn gezicht naar mij toe draaide herkende ik hem. 

‘’John!’’ Het was er al uit voor ik er zelf erg in had. Hij keek op, verward dat hij daar een bekende zou tegenkomen. Hij keek mij aan - mijn maag draaide om. Oef ik was vergeten hoe het voelt... Pas na enkele vreemde seconde kon hij mij plaatsen, logisch we kenden elkaar als kinderen. ‘’Britt?!’’ Er verscheen een glimlach op zijn gezicht. 

‘’Wow, wat doe jij hier… lang geleden man!’’ Ik liep pratend zijn kant op. 

Hij sloot de auto deur waar hij wilde instappen. ‘’Wauw, ja heel lang geleden! Wat zie je er goed uit!’’ Ik voelde een blos op mijn gezicht verschijnen. Hij ging verder: ‘’Wat doe jij hier? Woon je tegenwoordig in Zwolle?’’ 

Lachend reageerde ik: ‘’Nee, was hier net voor een afspraak, ik ga nu terug richting Amsterdam. Woon jij nog steeds in… Utrecht was het, toch?’’ 

Hij knikte instemmend. Het was wel grappig, misschien hadden we elkaar jaren niet gesproken of gezien, maar ik merkte dat hij - hoewel hij duidelijk was veranderd - hij ook helemaal niets was veranderd. Hoe onlogisch dat ook mocht klinken. 

‘’... Leuk je even gezien te hebben maar ik moet echt door naar een volgende afspraak…’’ zei ik. ‘’Misschien leuk als je in de buurt bent een keer een koffietje te doen?’’ Wow, kwam dat echt uit mijn mond? Wat zou mijn vriend hiervan vinden, dat ik koffie doe met een jeugdvriend? Ach, moet kunnen toch? 

Hij reageerde instemmend en ik gaf hem mijn kaartje. Sinds jongs af aan heb ik dat in films gezien en ik wilde nog altijd die move maken. Dit kan weer van mijn bucketlist. 

Eenmaal thuis die avond vertelde ik mijn vriend niet over mijn spontane ontmoeting met John. Iets hield mij tegen. Waarom wist ik nog niet. Toch loog ik niet, ik verzweeg alleen wat ik die middag meemaakte. Dit was wat ik tegen mezelf zei om het goed te praten. Op de bank keek ik samen met Koen naar een slechte film, het ging over twee mensen die elkaar niet konden luchten maar uiteindelijk merkten dat ze niet zonder elkaar konden. Super cheesy maar het hield mijn gedachten wel even van John af. Ik moest namelijk de hele dag aan hem denken. Wat deed hij nu precies, zou hij vrijgezel zijn? Wat zou hij hebben gedacht toen hij mij zag? Wat zou zijn type eigenlijk zijn? Koen verstoorde mijn gepeins door naast mij neer te ploffen en mij een wijntje aan te geven. De schat. Ik duwde de gedachten aan John weg, ik was vast gewoon nieuwsgierig. Het is altijd leuk om weer een oude vriend tegen te komen, toch? 

De volgende dagen gingen rustig voorbij. Ik hobbelde van de ene naar de andere afspraak en langzaam verdween John beetje bij beetje uit mijn gedachten. Wel had ik zijn Facebook pagina voorzichtig bekeken (oké, gestalkt). Daarop kon ik even door zijn huidige foto’s kijken, al had hij niet veel informatie op zijn pagina staan. Maar toen ik al bijna was vergeten dat ik hem tegen het lijf was gelopen kreeg ik in de ochtend een appje. Ik had hem immers de bal bij hem gelegd door mijn kaartje te geven… ik kon hem niet bereiken. Het was een kort berichtje: 

Hi Britt, John hier. Was leuk om je na zo'n lang tijd weer gezien te hebben. Zullen we nu minder lang wachten voor we elkaar weer zien? 

Mijn hartslag ging van (wat zal het zijn normaal? ...60?) 60 naar 120. Ik voelde 'm gewoon kloppen in mijn keel. Ik kreeg heel even moeilijk adem. Jezus, waarom doet het mij zoveel? Lichamelijk?! Ik dacht dat dit soort praktijken ophielden wanneer je uit je pubertijd kwam. Hormonen waren dat toen, dacht ik. Zelfs Koen, van wie ik echt wel hield, maakte niet zoveel los bij mij. En wat een leuk berichtje, zou hij veel aan mij hebben gedacht? Ik besloot - zeker gezien mijn lichamelijk reactie - even niet te reageren. Mijn blauw vinkjes stonden toch niet aan dus ik kon er later op terugkomen. 

Toch kon ik mij maar moeilijk concentreren die dag. In plaats van bezig zijn met wat ik moest doen voor mijn werk, hield ik mij alleen bezig met John. Zou ik lekker fout reageren of straight to the point? Ik besloot het nog even te laten, het voelde vreemd om hier zo snel op te willen duiken. Vlak voordat ik thuis was, lichtte mijn telefoon weer op. Weer met zijn naam als afzender. Weer mijn lichamelijke gesteldheid wat getest werd. Weer die hartslag in mijn keel. Weer een soort blinde paniek wat vanuit mijn buik zich omhoog werkte naar mijn hoofd. Waarom reageerde ik hier zo heftig op? Wanneer ik iets tot rust kwam las ik wat er stond:

Dus, toevallig ben ik morgenavond in Amsterdam. Na werk een drankje? 

Wauw, hij is wel lekker direct. Stiekem genoot ik hier volop van. Hij wilde ook iets van mij, hij wilde sowieso mijn aandacht. Waarom zou hij er anders na een paar uur nog een appje achteraan sturen? Ik opende mijn telefoon, nu wilde ik wel snel reageren. 

Hoi John, toevallig kan ik morgenavond een drankje doen na werk! Wat dacht je van rond half zeven bij de Grote Hoed? 

Ik drukte op versturen. Ik voelde het zweet al lichtelijk klotsen in mijn oksels en druppelen op mijn bovenlip. Dus ik ging dit doen. Dus ik ging echt met hem wat drinken. Is dit raar? Is het nog gekker dat ik blij ben dat Koen pas laat thuis komt van een beurs in Duitsland? Is het niet super gevaarlijk om hem te ontmoeten in de stad waar ik veel mensen ken?! Gelijk probeerde ik mezelf weer rustig te krijgen. Ten eerste: het was een onschuldig drankje tussen twee oude bekenden. Ten tweede ik doe wel vaker een drankje met een mannelijke vriend of collega, dat vindt Koen prima. Zo jaloers is hij niet. En als laatste: Er is niets aan de hand? Ik doe toch niets? Zijn intenties zijn vast ook gewoon onschuldig. 

Vrijdagochtend merkte ik een verschil in mijn eigen doen. Ik deed iets langer over mijn make-up. Ik verzorgde mijn haren ook iets meer dan anders. Ik heb ook zes verschillende outfits aan gehad om echt een overwogen keuze te kunnen maken welke mij het beste stond en waar mijn billen het beste in uitkwamen. Ik loog mezelf voor dat ik er gewoon net als altijd goed wilde uitzien. Natuurlijk deed ik extra mijn best. Toen ik eenmaal een leuke outfit aan had en mijn haar goed in model had gebracht ging ik op pad. Vandaag had ik maar twee afspraken staan en de laatste was in Alkmaar, dus ik was gelukkig in de regio. Maar de minuten kropen voorbij. Ik voelde mij weer als een kind dat op kerstavond wacht. Zoveel zin en zo weinig geduld, een combinatie die voor veel frustratie zorgt kan ik je vertellen. Elke keer wanneer ik ging plassen keek ik weer op de klok, checkte ik mijn make up en controleerde ik of mijn adem nog wel lekker rook. Al deze moeite gaf mij toch bijna een schuldgevoel. Waarom was ik zenuwachtig? Daarom appte ik Koen maar even, om mezelf te laten zien dat ik ook hem nog mijn aandacht schonk. 

He babe, hoe laat kom je thuis? Ik doe nog even een drankje na werk maar wil daarna nog koken. Moet ik nog iets achterhouden voor je? 

Binnen enkele seconde zag ik dat Koen online kwam en ging typen:

Joe! Nee ik eet onderweg wel. Zie je vanavond rond 11! 

Geen idee waarom maar een enorme schuldgevoel overviel me. Hoewel ik toch echt mijn plan wilde doorzetten. John moest en zou ik zien. En ik had dus tot elf uur. 

Het was rond 18.25 wanneer ik in de straat parkeerde van het café waar ik hem zou ontmoeten. Alleen mijn schoenen wisselde ik even, om te zorgen dat ik wat lekkerder liep (en stiekem zag het er leuker uit onder mijn outfit). Na wat gehannes had ik al mijn spullen bij elkaar en baande mij een weg naar het café. Handig om met de auto te komen, dan moest ik mij ook wel inhouden qua drankje. Wel zo verstandig. 

Toen ik aan kwam lopen zag ik hem al staan. Hij zag er casual uit, sneakers, simpel witte shirt, petje op en een lichte jeans aan. Zo simpel, maar zo goed. Hij deed iets op zijn telefoon en haalde zijn hand door zijn haar. Jeetje wat zag hij er lekker uit. Ik wil ook mijn hand door zijn haar halen… Redelijk grof gebouwd maar daar hou ik wel van. Toen ik dichterbij kwam herkende hij mij snel en omhelsde mij. Hierdoor rook ik zijn parfum, goede smaak! Samen liepen we naar binnen toe. 

‘’Dus, hoe wil je dit aanpakken?’’ Hij keek mij vragend aan en ik voelde hoe opgewonden ik werd van zijn vraag. Oh my god, wil hij ook meer van mij?! Hij vervolgde: ‘’Ga je mij vertellen wat jij de afgelopen jaren hebt uitgespookt, of zal ik beginnen?’’ Oef. Ik voelde me even een sukkel. Hoever had ik ernaast kunnen zitten? 

Stiekem, lichtelijk teleurgesteld dat het minder spannend begon als hoe ik fantaseerde kletsen we bij. Hij vertelde over zijn werk en zijn reisjes van de afgelopen jaren en over zijn lange relatie die twee jaar geleden is uitgegaan. (Werd ik stiekem blijer van dan dat ik zou willen toegeven.) Ik vertel hem over mijn werk avonturen en mijn vakanties waar ik blij aan terugdenk. Uiteindelijk vertel ik hem over Koen, omdat ik het gevoel heb dat dat eruit moet. Even heb ik het idee alsof hij daarvan baalt maar we vervolgen snel ons gesprek over anderen die we uit het verleden nog spreken. 

Na een eerste wijntje geef ik aan dat ik de auto nog even weg moet brengen, mocht hij nog een drankje willen doen. Lachend komen we tot een goed plan: we rijden samen richting mijn huis en doen daar ergens in de buurt ook een drankje. Ov is daar ook in de buurt voor hem om naar huis te kunnen. Het lijkt allemaal heel vriendschappelijk te verlopen. Ergens voel ik een ondertoon van teleurstelling, maar ik wel blij om even bij hem in de buurt te mogen zijn. 

We stappen in en ik rij ons in de richting van mijn huis. Ondertussen zingt hij mee met de muziek op de radio. Stiekem lekker om naar hem te kunnen luisteren. Vrij snel zijn wij er al, doordat het vakantie is merk je echt dat het een stuk rustiger is in de stad. Ik moet fileparkeren en ben stiekem onwijs trots wanneer dat mij in een poging lukt. Alsof ik stiekem even wil pronken met mijn skills. Wanneer we uitstappen zeg ik dat ik heel even mijn tas weg wil zetten. ‘’Loop je mee? Dan leg ik mijn werktas even thuis weg.’’ 

Samen lopen we naar mijn huis. Ik vraag mij onderweg daar naartoe of dit niet een heel stom idee is. Maar tijd om na te denken heb ik niet wat ik duw mijn sleutel al in het slot en hij loopt achter mij aan naar binnen toe. 

Hij complimenteert mij met mijn woning, ik excuseer mij vanwege de bende. Ik was niet van plan hem hier naar toe mee te nemen dus het is echt een zooi. Maar door de zooi heen kan je gelukkig wel zien dat ik een beetje smaak heb. Al zeg ik het zelf. Vrij snel heb ik alles weggelegd en besluit dat we snel moeten vertrekken uit mijn woning. Voordat ik straks domme dingen doe. Wanneer ik naar de deur wil lopen knal ik bijna tegen hem aan - waarop zijn reactie is dat hij mij beetpakt in een heerlijke (maar net iets te lange) knuffel. Hij voelt warm aan. Met moeite maak ik mij los, liefst wilde ik hem even blijven knuffelen. ‘’Kom,’’ zeg ik hees, ‘’het is hier om de hoek!’’ 

Buiten koelt het snel af in de avond, gelukkig, want ik ben even oververhit van onze aanraking… Heel snel probeer ik mij te herpakken en we hebben uiteindelijk nog twee drankjes voordat hij aangeeft de trein te pakken naar Utrecht. Omdat ik stiekem zo lang mogelijk van hem wil genieten loop ik met hem mee en zeg hem pas wanneer de trein er is echt gedag. Na weer een korte knuffel stapt hij in en loop ik weg. Misschien zie ik hem nu weer 10 jaar niet. Dat zou jammer zijn. 

Heel slecht slaap ik die nacht. Ons ‘’momentje’’ blijft zich in mijn gedachte afspelen. Ik wil hem eigenlijk weer zien. Mijn maag draait om, alleen al vanwege de gedachte. In het donker draai ik mij om en kijk tegen Koen’s achterhoofd aan. Is dit de man met wie ik moet zijn? Gelijk voel ik mij schuldig - Koen is zo’n lieverd. Shit. 

De dagen erna probeer ik John te vergeten. Door het weekend gaat dat even iets makkelijker. Toch heb ik een aantal keer dat ik denk: dit vindt John vast ook leuk. Maar het appje dat hij de dinsdag na onze afspraak stuurde keerde mijn wereld om. 

He Britt, ik verwacht jou morgen om 18.30 uur hier. Tot dan. 

Bij dit berichtje stuurt hij een locatie door. Ik open het in google maps en zie tot mijn schrik dat dit een hotel is. Gelijk word ik nat. 

Lees lustig het pikante deel van dit verhaal op DARK.

Reacties

Reacties (0)