Zoet vs. Pikant #4

Monday 15 July | Door:

Priscilla van Wijnigem

Zoet lees je hier. Wil je meer? Ga naar Pikant

ZOET

''Doordat we in de zee staan kan hij niet voelen hoe nat ik ben, hoe erg ik naar hem verlang. Hij moest eens weten… '' Deel 2 van dit verhaal, lees je op DARK. 

Een grote golf botste achter op mijn rug en overspoelde mij compleet. Gelukkig had ik mijn board naast me, anders zou ik die vast tegen me aan laten knallen door de kracht van de golf. Voldaan liep ik het water uit, ik had paar goeie golven gepakt. Met mijn voeten in het water liep ik door de branding een stuk terug, de stroming had mij ver doen afdrijven van de duinovergang waar ik naartoe moest.  

Een aantal andere surfers zag ik ook uit het water komen, denk dat de beste golven nu wel waren geweest. Ik merkte dat de sets ook leken te veranderen. Ach, het begon ook langzaam te schemeren - tijd om te gaan. 

Met mijn wetsuit halfopen over mijn heupen gevouwen liep ik door het mulle zand. Het was warm. Ik hield zo van dit soort avonden, helemaal één zijn met het water en echt even in het hier en nu zijn. Zelf was ik nog maar net verhuisd naar Scheveningen, dus ik kende niet veel surfers maar daar kwam langzaam verandering in. Ik kwam tussen de golven steeds dezelfde gezichten tegen. Eentje was mij nu al opvallend geworden. Hij kon goed surfen en zelfs met zijn wetsuit aan kon je zien dat hij een goed lichaam had. Geen idee hoe hij heet, maar hij lachte al aardig naar mij - denk dat hij mij nu ook al na een paar keer begon te herkennen. 

Halverwege het strand besloot ik even van het laatste deel van de zonsondergang te genieten. Ik zette mijn board in het zand en ging zitten, kijkend hoe langzaam de zon wegzakte in de zee. Oranje en rode strepen vormden zich om het zonnetje heen. Meeuwen riepen elkaar en ik hoorde nog wat mensen gillen en lachen in de verte. totale ontspanning. Langzaam voelde ik ook hoe mijn haren droog werden. Heerlijk, zoute haren, zoute huid. 

Ik kijk over het strand en zie hoe mensen zich van het zand afwerken. Ineens zie ik de mooie man lopen, die zo leuk lacht. Hij loopt nog in de branding richting de pier. Zelfs van een afstand herken ik hem, hij heeft een ongedwongen manier van bewegen. Alsof hij bijna met de golven meedeint. Zijn iets langere haren hangen strak naar achter vanwege het zeewater, maar je ziet duidelijk dat hij krullen of golvend haar moet hebben. Bruin, maar sunkissed - hij zal veel buiten en in de zee zijn denk ik zo.

Ik pak weer mijn board en loop richting huis. Met uitzicht over de kust kijk ik nog een keer naar het water voor ik naar binnen toe loop. Wat een lekker avondje was dit. Misschien sta ik morgen weer lekker vroeg op om de zee in te lopen… 

Mijn wekker knalt in mijn oor en ik draai me om, om mijn telefoon te pakken. Even de golven checken, geen zin om voor niets zo vroeg op te staan. Wanneer ik de webcam open zie ik dat ze er redelijk uitzien en met een zucht sta ik op. Half zes en nu al zo licht! Ik hou zo van de zomer. Ik trek een laag uitgesneden badpak aan en doe mijn nog lichtelijk natte wetsuit weer aan. Verhuizen naar Scheveningen was echt een van mijn beste beslissingen van dit jaar. 

Met mijn board onder mijn arm ren ik over het strand naar het inmiddels verlichte water. De eerste duik is altijd het lekkerst, vers en koud op je huid maar je wordt er zo lekker wakker door. Ik peddel wat en pak al vrij snel mijn eerste golf. Ik zie hier en daar wat andere surfers en een klasje verder op ook het strand opkomen. Wat heerlijk: vrijheid. Tegen de zon in kijk ik over het strand. Wanneer ik ook even het water scan zie ik hem wat verderop naast mij weer in het water zitten, de leuke dude die er gisteren was. Stiekem denk ik dat ik hem even mijn skills moet tonen… Dus wanneer er achter mij een golf opkomt peddel ik hard mee en pak als een pro de golf. Aan het einde spring ik soepel van mijn board af en draai me om. Ik zie dat hij nog steeds in het water zit en hij lijkt mijn kant op te kijken. Beter heeft hij het gezien. Ik blijf zijn kant opkijken en zie hoe hij ook peddelt en gaat staan. Met bochtjes komt hij mijn kant op, wat kan hij goed surfen! Steeds dichterbij komt hij en hij springt uiteindelijk vlak voor mij van zijn board af. ‘’Lekkere golven vanochtend weer!’’ roept hij mijn kant op. Blij verrast met dit onverwachte gesprek lach ik en roep over de golven terug dat het meer dan waard is om zo vroeg op te staan. Hij lacht, zwaait en peddelt weer terug, verder het water in. Ik kijk hem na en besluit ook nog even verder te surfen. Helaas blijft het bij die paar woorden die wij uitwisselden, maar toch loop ik voldaan rond zeven uur terug naar huis. Tijd om even af te spoelen en het gewone dagelijkse bestaan weer op te pakken. 

Op werk kan ik mij moeilijk concentreren. Ik blijf zijn stem in mijn hoofd afspelen, zijn warme diepe stem. Ook al waren het maar vier woorden… Wat is hij aantrekkelijk van dichtbij. Snel besluit ik dat het nergens op slaat, dagdromen over deze vreemde; ik heb letterlijk geen idee wie hij is en wat hij doet. Laat staan hoe hij heet! Mijn collega Harriet van communicatie komt mijn kant op gelopen, wat mij direct helemaal uit mijn dagdroom trekt. Wat een rotwijf is dat zeg. Ze is altijd zo betuttelend naar mij toe maar ik moet haar wel áltijd helpen. Ze kan ook niets zelf. ‘’Hi Sandy,’’ begint ze. Zelfs haar stem, kots. My god wat een vervelend mens. ‘’Vanmiddag hebben we die vergadering met de potentiële nieuwe leveranciers. Ze doen iets met groene grondstoffen, ofzo. Denk dat ze aan ons slechte meuk willen verkopen maar kan jij er wel even bijzitten? Je kent immers de markt goed!’’ Ik forceer een lach, was dit nou een sneer? De manier waarop ze zei dat ik die markt wel goed ken, omdat ik van slechte meuk hou? Bitch! Begon ze nou werkelijk over mijn stijl? Ik droeg de duurzame slippers die wij produceerden misschien wel, maar die waren tof. Ze liepen lekker en zagen er beter uit dan die kut hakken van haar. Ik hoop dat ze door haar enkels gaat. Op mijn aardigste toon pers ik eruit: ‘’Prima. Hoe laat zijn ze er?’’ 

Ze lacht met haar neppe lippen en zegt dat ze er na het middaguur zijn. Ik knik en doe alsof mijn computerscherm super interessant is. Wat een rotmens, waarom werkt zij überhaupt hier? Haar boeit groen en duurzaam geen fuck, ze eet zelfs met wegwerp vorkjes. Hoe zij aan deze baan is gekomen… een ware mysterie. 

Ik krijg een belletje van de frontdesk dat de mannen van de afspraak er zijn. Ik pak mijn spullen en loop naar beneden richting de boardroom. Bij ons letterlijk een ‘’board-room’’ met surfplanken aan de muur en een grote ovale tafel waaraan je kan zitten. Loes van de frontdesk komt net naar buiten gelopen met een leeg dienblad. ‘’Wil je zo ook nog koffie of iets?’’ Vraagt ze. Ik knik en zeg dat ik dat wel lekker vind. Ze geeft aan dat ze dat nog even haalt en zegt dan heel zachtjes voordat ik bij de deur ben: ‘’Leuke mannen trouwens... ‘’ met een knipoog. Wanneer ik binnenkom begrijp ik direct wat ze bedoelt. De twee mannen zitten samen aan een kant van de tafel, beide een nonchalante bloes aan in een pastelkleur en duidelijk beide zongebruind. Een met kort haar en wanneer ik de ander aan kijk schrik ik. Dat is de surfer?! Die gast van vanochtend. Hoe kan dit nou weer?! Ik voel dat ik rood aanloop maar probeer zo normaal mogelijk te lachen. ‘’Hey, goedemiddag!’’ Zeg ik iets te enthousiast en op een toon alsof ik hem al ken. Hij lijkt mij ook direct te herkennen en staat supersnel op. ‘’Ha, wauw toevallig! Hoe is het?’’ Iets wat ongemakkelijk staat hij tegenover mij en realiseert zich dat hij mij een hand kan geven. Supersnel steekt hij zijn hand uit. Ik schud hem lachend de hand en we kijken elkaar lang aan. Ineens ben ik mij bewust van het feit dat we niets zeggen en zijn compagnon volledig negeren. ‘’Ehm, ik ben Sandy!’’ ‘’Alex!’’ zegt hij terug. 

Ik wend me met al mijn kracht op de gozer naast hem en trek mijn hand los. Ik geef zijn compagnon ook een hand en hij zegt dat hij Thijs heet. Ik ben zo van mijn apropos dat ik even niet weet wat ik moet doen. Maar - geluk bij een ongeluk - komt dat mens binnen. 

‘’Hi mannen!’’ Kraait Harriet. Ik ben gelijk helemaal weer ontnuchterd. Ze geeft beide mannen met haar nepnagels een hand en gaat tussen mij en de mannen in zitten aan de ovalen tafel. Alsof ze alle aandacht wil opeisen. Met haar dikke lippen. Ik realiseer me dat ik jaloers ben. Niet op haar lippen, van nature heb ik die gelukkig wel, maar omdat ik de aandacht wil. Van Alex althans. Wat een leuke naam: Alex… Ik luister naar zijn stem wanneer hij begint te praten. ‘’Fijn dat jullie ons willen ontmoeten..’’ begint hij. Hij kijkt mij aan en lijkt Harriet volledig te negeren. Ik voel me ergens toch wat gevleid. Had ik vanochtend maar even mijn haar in model gebracht, ik heb nu wild beach haar… Ach, misschien vindt hij dat wel leuk trouwens… Ik raak even afgeleid maar word door zijn woorden weer in het hier en nu gebracht.‘’.. We hebben dus een tof idee voor nieuwe zolen en wilden dat bij jullie pitchen.’’ 

Ik ben helemaal in de war door zijn pitch, hij is knap, praat zo lekker en wil dus met plastic van het strand nieuwe multicolor zolen produceren. Zodat je het afval letterlijk ziet onder je voeten als constante confrontatie dat we de bodem verkloten. Ik kijk naar zijn mimiek en zijn lach. Zijn kleine rimpels naast zijn oog die zichtbaar worden wanneer hij lacht… zijn lippen die eruit zien om te zoenen… Oh god ik verlies mezelf. ‘’Nou, suuuuuper leuk. We komen er snel op terug, ja?’’ Harriet is weer op krijstour. Kan ze niet een dag gewoon even haar bek houden? ‘’Hier is mijn kaartje, je kan altijd bellen…’’ De bitch. Ik wil dat hij mij belt! Of zij, ach ik wil gewoon Alex ook mijn nummer geven. Helaas heb ik geen kaartje bij de hand. Shit. 

We staan op om elkaar een hand te geven. Eerst geef ik Thijs snel een hand en vervolgens lach ik naar Alex. We geven elkaar een hand en hij vraagt of ik vanavond weer het water in gaan. De golven worden schijnbaar goed. Ik knik blij. OMG. Ik ga hem zien. Lekker voor Harriet, ik zie wel dat ze jaloers is vanuit mijn ooghoek. 

Ik race naar huis. Niets wil ik liever dan nu al naar het water gaan. Ik word warm van de gedachte dat ik hem zo ga zien… Ik voel het in mijn onderbuik. Ik trek mijn allermooiste badpak aan die mijn borsten extra goed benadrukt en loop met met mijn wetsuit half aan richting het water. Maar, zodra ik het water zie, zie ik dat het super rustig is. Nee! Ik ga zitten aan de rand van het strand met mijn board naast mij. Balend dat ik hem dus op deze wijze waarschijnlijk niet ga zien. Ik zucht en besluit alsnog van de zon te genieten die nu halverwege de horizon langzaam richting water draait en daalt. Ik staar een beetje in het niets wanneer ik ineens iemand achter mij voel die zijn handen voor mijn ogen houdt… Ik weet op de een of ander manier direct: het is Alex. 

Lustig lezen hoe dit afloopt? Ga naar Pikant (deel 2 op Dark). 

Reacties

Reacties (0)