‘Rebecca, meisje, sletje?’ #7

donderdag 8 februari | Door:

Rebecca Robijn

Kortsluiting in mijn hoofd was het gevolg van zijn woorden en mijn adem stokte even.

Wat was hij met me van plan? En waar wachtten we nog op, dacht ik ongeduldig.

De opgebouwde spanning in mijn lichaam steeg richting het kookpunt, maar Rick bleek een geduldig man te zijn. Hij stelde me nog een minuut of tien vragen over mijn werk, hobby’s en sport.

Hij genoot zienderogen van zijn bubbels én mijn toenemende zenuwen en onrustig gevoel. Ongeconcentreerd beantwoordde ik, met veel te veel woorden en gebaren, zijn vragen en dat ontging hem niet. Een beheerst lachje sprak boekdelen.

Hij plaatste zijn lege glas op de bar en liet me subtiel weten dat het tijd was om de volgende stap te zetten. Zwijgzaam volgde ik hem door de lange, lichte gangen van het gebouw. Hij stopte toen we het einde van een gang op de tweede verdieping naderden. Hij kwam dicht bij me staan en legde zijn hand tegen de zijkant van mijn gezicht aan. Met nog een klein stapje naar voren toe was de ruimte tussen onze lichamen verdwenen.

Ik sloot mijn ogen en er ontstonden kriebels in mijn buik bij het gevoel van zijn lippen op de mijne. Zijn hand schoof naar de achterkant van mijn hoofd en hij pakte een streng haar, net onder de aanzet van mijn knotje, stevig vast. Hij trok mijn hoofd ietsjes naar achteren toe en zoende me. Warm, passievol en een tikkeltje ruw. En veel te snel, echt véél te snel, maakte hij een einde aan dit magische moment en deed een stap naar achteren toe.

‘Je zoent lekker, Rebecca, veelbelovend’ zei hij quasinonchalant.

Hij zag dat ik wankelde en pakte mijn arm stevig vast. Snel opende hij de deur links van ons en leidde me naar binnen toe. Hij liet mijn arm los en klikte de sfeerverlichting aan. Het viel me op dat hij al eerder in deze kamer was geweest; de donkerblauwe gordijnen bedekten de raampartijen, een klein koffertje stond naast de garderobekast en zachte muziek vulde de kamer.

Rick opende de minibar en vroeg me waar ik zin in had.

Nog zo’n passievolle zoen, dát is waar ik zin in had, maar dat durfde ik natuurlijk niet hardop te zeggen.

‘Een water… Meneer.’ Het laatste woord kwam trillend mijn mond uit en verloor langzaamaan haar kracht. Direct sloot hij de bar en liep recht op me af. Ik schrok en wankelde weer.

‘Je hebt de mail goed gelezen, meisje!’ Zijn krachtige stem raakte me diep van binnen. Ietwat ongemakkelijk keek ik hem aan en wist me ineens geen houding meer te geven. Weer friemelde ik aan mijn armbandje. Hij draaide zich om en liep terug naar de bar.

‘Rebecca, meisje, sletje?’

Wil je het vervolg weten? Lees dinsdag verder! 
Deze verhaallijn is onderdeel van het erotische boek 'Grensverleggend'. 
Auteur: Rebecca Robijn

Reacties

Reacties (0)